Film koptu! Bu saatten sonra ne demeli? Dünya, gördüğü körkütük barbarlıklarla bir günde bin yaşına daha girdi dense yeridir. Esirikli figürler elinden çıkan bu manzara, en çok zokayı yutanların eseridir.
Film gibiydi zaten bütün akış... Seyir zevki yerlerde olsa da... Mantıksal çerçeve(?) kötürüm kalsa da... Sekiz milyarın ekserisi mai hülyalara dalsa da... Bunun buraya geleceği belliydi. Ki! Geleni görüp konuşanlar da herkes için terelelliydi.
Film içinde film... Komplo etiketiyle iadeli taahhütlü gülüşmelere kurban giden herşey... Beş duyuyu aşan bir gerçeklikle müşahede duvarına saplanırken... Sapla samanı karıştırmanın fevkinde, mazlum şapkasını başımıza geçirip "haberim yokmuş gibi çek" edamız yok mu? Varsıllığa pabucu ters giydiriyor. O da yarım zahir!
Film endüstrisini aç bırakabilir bu gidiş... Dünya hegemonik tepişme sahası olmanın yanında bir plato... Milyarlarca figüranla çevrilen... Ennihayet senaryosu senaristin başına devrilen... Jönler görünüşte jön olsa da batıni bakışla bönler... Mecburi çöküşe kilitlenmiş bütün yönler!
Film... Sinema... Deyince, patlak mısır kokusu tutunuyor insanın genzine... Adı konulmamış korkunun rengi sirayet ederken cümle dünya sakininin benzine... İnsanlık ve erdeme tenzilat gelirken... Zam gelmiş motorin ve benzine...
Peki bu kan terleyen senaryonun içine bizi kim attı? Atanı, satanı, bala tuz katanı... Sual etmek müşkül... Hem pek netameli hal değil midir? Maazallah küstürürler suali kulağından tutanı... Zaman en çok kimi sever acaba? Akıntıya kapılanı mı? Belki unutanı?
Film... Beyaz perdeye akseden hayal... Beyaz kavramı güzel yahut masum çağrışımlar yapsa da... Kararan manzara siyah bir perde hükmünde... Geri kalan renkler... Sabır meydanında tutuştuğumuz cenkler...
Belgesel tadında hatıralara sığınmaktan ar edip... Distopik gerçekliğe(?) hakikat poşeti geçirip... Geri dönüşü olmayan bir akıbete el sallıyor olmak... Ağır mı? Sağır mı? Bu kanatları gıcırdayarak açılan... İnkıraz mı? Çığır mı?