Çok kırıcı olmuyor muyuz? Rekor kırmak, kalp kır(ma)maktan daha önemli hale gelmiş meğer! Belki bu sebepten kırıntılarla yetinmek düşüyor hissemize...
Heves kırıcıyız bazen... Ümit kırıcı keza... Kırkı çıkmamış yıkılışlarımızı emziren takvimlerden şikayetçiyiz nedense? Hâlbuki alnımızı kırıştıran efkarların cümlesi yaren elinden çıkma! Dur ey yolcu! Hemen kaşını yıkma...
Kılı kırk yarar gibi yapıp, kaba saba hamleler savurmak sıradan işlerden artık... Kayda değer bir anımız var mı birisi için şifa olmak yollu? Merkezine ben düşmüş ham meyve misali... Yoksa zehirli mi desek? Dalda bekleşen facialar gibiyiz. Sanırım bizi bizden koruyan Yaradan umurumuzda değil...
Dengeli beslenmek adına protein açığını ucuzundan kapatmak için iki yumurta kırıyoruz. Karnımızı doyurmak telaşında ruhumuzun aç kalışını ıskalıyor olmamız ise inceden bir garabet... Ey somunların efendisi sabır eyle, şükür eyle, dua et! Belki bu yolla her zerremizi kuşatan buhranın kalemini kırıyoruz.
Omurgasızlaşan silüetlerin gölgesinde bir resim hayat dediğin... Akışkan kimlikler devranında, tutmamış yoğurt misali ayrana çıkıyor her yokuş... Belli belirsiz alacakaranlıkta tut ki gerdan kırıyoruz. Ah benim zavallı muvazenem! Aynalarda kendi kendinle tokuş...
Velhasıl, kıran kırana bir mücadele örgüsü başımızda esen... Yutkunup konuşacakken her daim söz kesen! Amaaan boşver! Söylesen ne fark eder? Kim küser söylemesen?
Ne saçmalıyor bu adam diye söylendiğinizi duyar gibiyim... Kırgınlık deminde ifadeler dikiş tutmuyor. Belki de bu yüzden kopuk kopuk meramım... Meram kopuk olsa ne yazar! Tespih tanelerini bir arada tutan ip kopmuş...
Mesele artık şundan ibaret:
Bir varmış bir yokmuş!