Filistin topraklarında süregelen katliam, yalnızca bir “terör devleti’nin” acımasızlığıyla açıklanamaz. Elbette ki İsrail, devlet terörünün en kanlı örneklerini sergiliyor. Lakin bu zulüm karşısında sadece İsrail’i suçlayarak vicdanlarımızı rahatlatmak, büyük bir ahlaki kaçıştır.
Ortadoğu’nun petrol-dolar zengini ama iradesiz Arap liderleri… Sırça köşklerinde halklarının gözünün içine baka baka susan, hatta İsrail’le gizli-açık iş birliği yapan bu satılmış kadrolar… Zulmün ortağıdır.
İslam ülkelerindeki halklar da bu trajediden azade değildir. Ahlakını kaybetmiş, birlik ruhunu milliyetçilik zehriyle boğmuş, “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” mantığına teslim olmuş milyonlarca insan… Duyarsızlıklarıyla bu vahşeti mümkün kılmışlardır.
Sosyal medyada öfke kusmak, birkaç ürün boykot edip üç gün sonra unutmak, yürüyüş yapıp eve dönünce gündemi değiştirmek… Filistin için değil, kendi vicdanımızı susturmak içindir.
İslam coğrafyası bir fikir, aksiyon ve ahlak çöküntüsünün içinde çırpınıyor. Ve bu çöküşün bedelini Gazze’de çocuklar, kadınlar, yaşlılar ödüyor. Biz sadece izliyoruz.
Gerçek şu: Suçlu sadece İsrail değil. Zulme karşı birleşemeyen, ortak irade koyamayan, ahlaki duruş gösteremeyen bizler de bu kanın ortağıyız. İsrail’in kurşunu varsa, bizim de sessizliğimiz var. Ve bazen sessizlik, en az kurşun kadar öldürücüdür.