Tarihte anlatılan bir hikâyeye göre, bir hükümdar ülkesindeki en yaşlı bilgeyi huzuruna çağırır. Ülkenin hazinesi doludur, ordusu güçlüdür, ambarlarında yiyecek vardır. Ancak halk arasında huzursuzluk başlamıştır.
Hükümdar bilgeye sorar:
“Ülkemde her şey var. Hazinemiz dolu, ordumuz güçlü, düşmanlarımız bizden korkuyor. Peki, neden insanlar artık huzurlu değil?”
Bilge bir süre susar ve şöyle cevap verir:
“Efendim, hazineniz dolu olabilir ama insanların birbirine güveni boşalmışsa o ülke fakirleşmiştir. Çünkü para yeniden kazanılır, kaybedilen güvenin yerine konulması ise çok daha zordur.”
Aslında bugün bizim de üzerinde düşünmemiz gereken mesele tam olarak budur.
Ekonomik krizler yaşanır. Enflasyon yükselir, hayat pahalılaşır, insanlar geçim sıkıntısı çeker. Bunların hepsi çok ciddi meselelerdir. Ancak bir toplumda güven duygusu zedelenmeye başlamışsa, orada ekonomik krizden çok daha derin bir sorun var demektir.
Çünkü insan sadece karnını doyurarak huzurlu olamaz. Yarınından emin olmak ister. Adaletin kendisine de uygulanacağına inanmak ister. Haksızlığa uğradığında sesini duyurabileceğini bilmek ister.
En önemlisi de insan, karşısındaki kişinin makamına, parasına, siyasi kimliğine bakılmaksızın doğru olanın yanında duracağına inanmak ister.
Peki, bugün toplum olarak birbirimize ne kadar güveniyoruz?
Bir düşünün!
İnsanlar artık birbirinin sözünü sorguluyor. Verilen sözlerin arkasında durulup durulmayacağından emin olamıyor. Dostluklarda menfaat, ticarette güvensizlik, siyasette samimiyet sorgulanıyor.
Bazen bir insanın söylediği doğruya bile, kim söyledi diye bakılıyor.
İşte asıl tehlike burada!
Bir ülkede doğruların değeri, onları söyleyen insanların siyasi kimliğine göre değişmeye başlamışsa orada ciddi bir toplumsal yarılma var demektir.
Bir siyasi partinin yaptığı doğru bir işi, sırf o partiye mesafeli olduğumuz için görmezden gelemeyiz. Aynı şekilde kendi desteklediğimiz partinin yanlışlarını da sırf aidiyetimiz var diye savunamayız.
Benim anlayışım bu!
Benim için önemli olan hangi partinin kazandığı değil, bu ülkenin insanının ne kazandığıdır.
Bir iktidar ülkeye fayda sağlayan işler yapıyorsa hakkını teslim ederim. Eksiklerini, yanlışlarını ve hatalarını da söylerim. Muhalefet doğru bir fikir ortaya koyuyorsa desteklerim. Yanlış yaptığında da eleştiririm.
Çünkü benim bir siyasi partiye karşı borcum yok. Ama bu ülkenin insanına, bu toplumun huzuruna ve geleceğine karşı sorumluluğum var.
Benim tarafım insanların ortak menfaatidir.
Kim yaparsa yapsın, haksızlığa karşıyım. Kimden gelirse gelsin, zulmün karşısındayım. Makamın, gücün, paranın veya siyasi kimliğin benim gözümde bir dokunulmazlığı yoktur.
Zalimin kim olduğuna değil, ne yaptığına bakarım.
Bence bir insanın en büyük sınavı da budur. Kendi mahallesinin yanlışına da itiraz edebilmek!
Çünkü adalet, sadece karşı tarafın hatalarını konuştuğumuzda savunulacak bir değer değildir.
Bugün toplumun ihtiyacı yeni bir kavga değil, yeni bir güven ortamıdır.
İnsanların birbirine düşman edilmediği, farklı düşüncelerin tehdit olarak görülmediği, adaletin kişiye göre değişmediği, liyakatin sadakatin önüne geçtiği bir Türkiye’ye ihtiyacımız var.
Kimse birbirinin siyasi görüşünü sevmek zorunda değil. Kimse herkes gibi düşünmek zorunda da değil.
Ama birbirimizin hakkına saygı duymak, adalet karşısında eşit olduğumuza inanmak zorundayız.
Bir ülkede insanlar geleceklerinden korkuyorsa, gençler emeklerinin karşılığını alamayacaklarını düşünüyorsa, esnaf yarınını hesaplayamıyorsa, anne babalar çocuklarının geleceği konusunda endişe taşıyorsa orada sadece ekonomik göstergeleri konuşarak meseleyi çözemezsiniz.
İnsanlara yeniden güven vermek zorundasınız.
Bunun için de önce yönetenlerin, sonra siyaset yapanların, sonra da toplumun her kesiminin kendisiyle yüzleşmesi gerekiyor.
Kimse kusura bakmasın!
Bir ülkeyi sadece yollar, binalar, köprüler, fabrikalar ve ekonomik rakamlar ayakta tutmaz. Bunlar elbette önemlidir. Ama bir ülkenin asıl gücü, insanlarının birbirine ve adalet duygusuna duyduğu güvendir.
Benim istediğim; zenginin daha zengin olduğu, güçlünün daha güçlü olduğu bir ülke değil, insanların kendisini güvende hissettiği bir ülkedir.
Kimsenin hakkını ararken korkmadığı, kimsenin makamı olmadığı için ezilmediği, kimsenin siyasi düşüncesinden dolayı ötekileştirilmediği bir ülke…
Çünkü insanın huzuru, hiçbir siyasi başarının gerisinde kalmamalıdır.
Ve şunu da unutmayalım:
EKONOMİK KRİZ BİR GÜN AŞILIR. AMA BİR TOPLUM İNSANINA, ADALETE VE DEVLETİNE GÜVENİNİ KAYBEDERSE, KAYBETTİĞİ SADECE PARASI DEĞİL, GELECEĞİ OLUR.
Benim derdim birilerinin kazanması değil, bu ülkenin insanının kazanmasıdır.
