Değerli kardeşlerim,
Uluslararası Vuslat Platformu’nun “Ufuktaki Yeni Türkiye” üst başlığıyla düzenlediği 4. Balıkesir Buluşmaları için hafta sonu Edremit’teydik. Üç gün boyunca “Terörsüz Türkiye’de Medya, Eğitim ve Savunma Sanayisinin Bugünü ve Geleceği” konusunu konuştuk. Siyaset, akademi ve medya dünyasından pek çok kıymetli ismi dinleme, ülkemizin yarınları üzerine birlikte düşünme fırsatı bulduk.
Farklı görüşlerden insanların aynı çatı altında memleket meselelerini konuşabilmesi başlı başına kıymetli. Üstelik öyle konuşmalar dinledik ki her biri ayrı bir yazının konusu olabilir. Hepsine burada yer vermem mümkün değil. Bu, diğer konuşmacılarımızın emeklerini ve fikirlerini daha az önemsediğim anlamına gelmesin. Müsaadenizle, bende iz bırakan birkaç konuşmayı sizlerle paylaşmak istiyorum.
Aile dostum, gazeteci ve yazar Mehmet Koçak kardeşimi dinlerken boğazım düğümlendi.
Ömrünün 33 yılını Avrupa’da geçirmiş, Bosna’dan Çeçenistan’a nice acıya şahit olmuş bir gazeteci. Anlattıkları kitaplardan okuyup öğrendiği hadiseler değil, gözleriyle gördüğü insanlık dramlarıydı.
Saraybosna’da yaşanan katliamı anlatırken söylediği şu sözleri unutmak mümkün mü?
“Nice gövdeler gördüm, üzerinde baş yoktu. Nice başlar gördüm, gövdeleri yoktu.”
İnsanın içi ürperiyor. Bir insan bu manzaraları nasıl görür, nasıl unutur? Daha da acısı, bütün bunlar dünyanın gözü önünde yaşandı.
Mehmet kardeşimin merhum Aliya İzzetbegoviç’le ilgili anlattığı hatıra da yüreğime dokundu.
Bosna’nın en zor günlerinde Türkiye’den Aliya’ya bir Türk bayrağı, Kur’an-ı Kerim ve Türkiye haritası götürmüş. Hediyelerini takdim ettiğinde Aliya, bayrağımızı muhabbetle kabul etmiş, Kur’an-ı Kerim’i öpüp alnına koymuş. Türkiye haritasını görünce ise Mehmet kardeşimize şöyle demiş:
“Bana bizim de içinde olduğumuz Osmanlı haritasını getir. Çünkü onun içinde biz de varız. Bizi kendinizden ayıramazsınız.”
Düşünebiliyor musunuz?
Saraybosna’da ölüm kol gezerken bir devlet adamı, kendisine uzatılan haritada asırlık kardeşliğini arıyor.
Biz bazen geçmişimizin kıymetini unutuyoruz ama kilometrelerce ötede o hatıraları hâlâ yüreğinde taşıyan kardeşlerimiz var.
Eski Milletvekili Altan Tan’ın değerlendirmeleri ise meselenin başka bir yönünü hatırlattı.
Türkiye’nin artık yalnızca başkalarının kurduğu oyunları bozan değil, kendi bölgesinde oyun kurabilen bir ülke olma imkânına dikkat çekti. Ancak bunun yalnızca askerî ve ekonomik güçle mümkün olmayacağını da ifade etti.
Haklı olarak üzerinde durduğu bir husus vardı: İnsanların kendisini güvende hissettiği, hukukun işlediği, emeğin karşılığını bulduğu bir ülke olmak.
Türk’ün, Kürt’ün, Arap’ın kardeşliği yalnızca güzel sözlerle yaşatılamaz. Kardeşlik güven ister, adalet ister, samimiyet ister.
Birbirimizin dilinden, kültüründen, farklılığından korkmadan aynı geleceğe bakabilmeliyiz.
Ne yazık ki yıllardır bu kardeşliğin üzerine terörün karanlık gölgesi düştü.
Nice analar ağladı, nice ocaklar söndü. Gencecik evlatlarımızı toprağa verdik. Milletimizin alın teriyle oluşturduğu kaynakların önemli bir bölümü kalkınmaya değil, terörle mücadeleye harcandı.
Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın ortaya koyduğu irade ve MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin tarihî çağrısıyla yürütülen Terörsüz Türkiye süreci, bu acıların sona ermesi adına önemli bir fırsattır.
Elbette bunun vazgeçilmez şartı bellidir: Terör örgütü bütün unsurlarıyla silah bırakmalı, örgütsel varlığı tamamen sona ermelidir.
Üç gün süren toplantıların bana göre en kıymetli çıktısı ise üzerinde ciddi emek harcandığı her satırından anlaşılan üç sayfalık sonuç bildirisiydi.
Platform Genel Sekreteri Merve Çakır Hanımefendi tarafından okunan bildiride, terörün tamamen sona erdirilmesi gerektiği açıkça vurgulandı. Toplumsal bütünleşmeden medyanın sorumluluğuna, eğitimin niteliğinden savunma sanayimizin geleceğine kadar pek çok önemli mesele ele alındı.
Arzum, ortak aklın ve emeğin ürünü olan bu bildirinin toplantı dosyalarında kalmaması, ilgili kurumlar tarafından da dikkatle değerlendirilmesidir.
Zira silahların susması elbette önemlidir. Ama yarınlarımızı güven içinde kurabilmek için gönüllerdeki kırgınlıkları da gidermemiz gerekir.
Platform Başkanımız Hamza Cebeci ağabeyimizin kapanış konuşmasında anlattığı bir hatıra ise içimizi ısıttı.
Geçtiğimiz günlerde yüz yaşını aşmış kıymetli bir âlimin cenazesine katılmış. Cenazeye gelen kalabalığı gören yirmili yaşlardaki birkaç gencin kendi aralarında konuştuklarına şahit olmuş.
Gençler, o âlimin ardından böylesine büyük bir kalabalığın toplanmasına imreniyor, kendilerinin de bir gün böyle hayırla anılıp anılmayacaklarını konuşuyorlarmış.
Hamza ağabeyimiz bu hatırayı anlatırken, “Böyle düşünen gençlerimiz olduğu müddetçe ben bu milletin geleceğinden ümitvarım.” diyordu.
Ne güzel bir düşünce!
Ömrünü ilme ve insan yetiştirmeye adamış bir âlimin ardından gelen kalabalığa bakıp kendi hayatının muhasebesini yapan gençler...
Demek ki bu milletin mayası hâlâ sağlam. Demek ki gençlerimizin gönlünde iyilikle yaşama, hayırla anılma arzusu hâlâ var.
Hamza ağabeyimizin üniversite hocalarına yönelttiği sorular da aynı hassasiyetin devamıydı:
“Talebelerinizi hiç evinize çağırıp yemek yedirdiniz mi? Nasıl geçindiklerini, nerede kaldıklarını, bursları olup olmadığını sordunuz mu?”
Bu soruların üzerinde hepimizin düşünmesi gerekiyor.
Bir gence ders anlatmak başka, onun hayatına dokunmak başka. Bazen bir öğrencinin ihtiyacı olan şey, kendisini dinleyen bir hoca, hâlini soran bir ağabey, omzuna dokunan şefkatli bir eldir.
Biz gençlerimize yalnızca bilgi değil, sevgi, güven ve aidiyet duygusu da vermek zorundayız.
Edremit’ten ayrılırken zihnimde bütün bu konuşmalar, gönlümde ise aynı temenni vardı:
Bu milletin birbirine düşman olmaya değil, birbirini yeniden anlamaya ihtiyacı var.
Farklı düşünebiliriz, geçmişi farklı değerlendirebiliriz. Ama evlatlarımızın,torunlarımızın geleceği söz konusu olduğunda ortak bir vicdanda buluşabilmeliyiz.
Uluslararası Vuslat Platformu’nun kıymetini de burada görüyorum. Farklı sesleri aynı sofrada buluşturmak, birbirimizi dinlemek ve memleketin meselelerini birlikte konuşabilmek...
Başta Hamza Cebeci Başkanımız olmak üzere bu güzel buluşmaya emek veren, fikirleriyle katkı sunan herkese gönülden teşekkür ediyorum.
Dileğim, Balıkesir’de konuşulanların salonlarda kalmaması, milletimizin huzuruna ve yarınlarına katkı sunmasıdır.
Artık anaların evlat yolu gözlemediği, gençlerimizin korkuyla değil umutla büyüdüğü, kardeşliğin yalnızca dillerde değil gönüllerde yaşadığı bir Türkiye istiyoruz.
Çünkü terörün gölgesinden kurtulmuş, adaletle güçlenmiş, kardeşliğiyle kenetlenmiş bir Türkiye, yalnızca bizim değil, gönül coğrafyamızın da umududur.
Selam ve dualarımla.
