Siyaset, yalnızca iktidarı eleştirmek değildir. Siyaset, sorumluluk almaktır, çözüm üretmektir, millete karşı hesap verebilmektir. Ama bugün Türkiye’de muhalefetin bir bölümüne baktığımızda insan ister istemez şu soruyu soruyor: Siz gerçekten muhalefet misiniz, yoksa siyaseti bir gösteri alanına mı çevirdiniz?
Son günlerde yaşanan bazı olaylar, muhalefetin içine düştüğü durumu bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyor.
Bir belediye başkanı, otel odasında kendisinden yaşça çok küçük bir belediye çalışanıyla ilgili tartışmaların odağına yerleşiyor. Ardından bir kadın milletvekili çıkıyor ve Özkan Yalım’a destek mesajı veriyor: “Yanındayız!”
Üstelik bu isim, partisinin Kadın Kolları Başkanı sıfatını taşıyor.
Peki, insan sormadan edemiyor: Kadın hakları savunuculuğu nerede başlıyor, nerede bitiyor? Kadınların ve gençlerin haklarını savunmak, siyasi aidiyete göre mi değişiyor?
Bir tarafta kadın hakları üzerinden siyaset yapan bir anlayış, diğer tarafta kamuoyunda ciddi soru işaretlerine neden olan bir olay karşısında verilen siyasi destek…
İşte kamuoyu vicdanı tam da burada devreye giriyor. İnsanlar size dönüp şunu soruyor: Siz gerçekten mağdurun yanında mısınız, yoksa siyasi olarak yakın gördüğünüz kişinin yanında mı?
Kadın hakları, işinize geldiğinde hatırlayacağınız bir siyasi slogan değildir!
Gelelim Adalet Bakanı üzerinden yürütülen tartışmalara…
Bir milletvekili, siyasi şov yapmak adına Bakanla polemiğe giriyor. Bakanın “Gel benim dokunulmazlığımı da seninkini de kaldıralım” çağrısı karşısında ise kamuoyunu tatmin edecek bir cevap ortaya koyamıyor.
Siyaset dediğiniz şey, yalnızca yüksek sesle konuşmak değildir. İddianız varsa arkasında duracaksınız. Hesap soruyorsanız hesap vermeye de hazır olacaksınız.
Bir başka görüntü de Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in komisyon salonuna girişinde yaşanıyor.
Bazı milletvekilleri ellerinde “Yusuf Tekin istifa” dövizleriyle protesto gösterisi yapıyor. Bakanın elini sıkmayacağını söyleyen vekile verdiği cevap ise oldukça manidar:
“Ne kadar üzgünüm, ne kadar üzgünüm. Sabaha kadar uyuyamayacağım elimi sıkmadığınız için!”
Sonra bazı medya kuruluşları bu diyaloğu, “Milli Eğitim Bakanı elini sıkmayan vekillerle alay etti” başlığıyla servis ediyor.
İyi de mesele bu mu?
Bir ülkenin eğitim politikalarını, çocuklarının geleceğini, öğretmenlerin sorunlarını, eğitim sistemindeki eksiklikleri konuşmamız gerekirken biz hâlâ kimin kiminle tokalaşmadığını, kimin hangi dövizi kaldırdığını tartışıyoruz.
Böyle siyasete böyle medya yakışır zaten!
Ama asıl mesele bunlardan çok daha büyük.
TÜRKİYE’NİN CİDDİ BİR MUHALEFETE İHTİYACI VAR!
Bakın, ben hiçbir siyasi partinin kayıtsız şartsız savunucusu değilim. Kim doğru yapıyorsa hakkını teslim ederim, kim yanlış yapıyorsa eleştiririm. Çünkü benim önceliğim siyasi partilerin iktidarı veya muhalefeti değil, insanların mutlak huzurudur.
İktidarın yaptığı doğru işleri alkışlamak muhalefetin itibarını düşürmez. Tam tersine, onun ne kadar objektif ve ülke menfaatini önceleyen bir siyaset yaptığını gösterir.
İktidar yanlış yaptığında ise muhalefetin görevi bunu ortaya koymak, millet adına hesap sormak ve çözüm üretmektir.
Muhalefet dediğiniz; iktidarın yapması gerekenleri hatırlatır, yapamadıklarını gündeme getirir, yaptıklarının doğrusunu takdir eder, yanlışını ise cesaretle eleştirir.
Ama siz her olayı bir siyasi gösteriye dönüştürürseniz, her tartışmayı kişisel polemiklere indirgerseniz, her fırsatı sosyal medyada birkaç saniyelik görüntü elde etmek için kullanırsanız bunun adı siyaset olmaz.
Bunun adı siyasi tiyatrodur!
Bugün vatandaşın mutfağında yangın var. Emekli geçinemiyor, gençler gelecek kaygısı yaşıyor, aileler çocuklarının eğitiminden endişe ediyor. İşsizlik, hayat pahalılığı, adalet, eğitim ve sağlık gibi çözüm bekleyen onlarca mesele var.
Peki, muhalefet nerede?
Vatandaşın derdini ne kadar gündeme getiriyor? Hangi sorun için hangi çözümü ortaya koyuyor? İktidara hangi somut projeyle alternatif oluyor?
Sadece istifa çağrısı yapmakla, döviz kaldırmakla, tokalaşmamakla, kameraların karşısında sert pozlar vermekle siyaset yapılmaz.
Çünkü millet artık görüntü değil, icraat görmek istiyor. Bağıran değil, anlatan; kavga eden değil, çözüm üreten siyasetçi görmek istiyor.
Ve açık konuşalım: Bugün iktidarın yanlışlarını eleştirmek kadar, muhalefetin yetersizliklerini de konuşmak zorundayız.
Çünkü muhalefet görevini yapmadığında iktidar denetimsiz kalır. İktidar denetimsiz kaldığında ise bunun bedelini yine millet öder.
MUHALEFETİN GÖREVİNİ YAPMADIĞI BİR ÜLKEDE İKTİDARIN HATALARININ FATURASI DAHA AĞIR OLUR.
Bir siyasetçi, önce kendi sorumluluğunun farkında olmalı. Milletvekilliği bir meslek, bir makam veya sosyal medya fenomenliği değildir. Milletvekilliği, milyonlarca insanın hakkını ve hukukunu temsil etme sorumluluğudur.
Siz youtuber değilsiniz, milletvekilisiniz!
Kameraya oynayarak değil, millete hizmet ederek itibar kazanırsınız.
Son sözüm şu:
Türkiye’nin bugün yalnızca iktidardan değil, iktidara gerçek anlamda alternatif olabilecek, aklı başında, ilkeli, tutarlı ve çözüm üreten bir muhalefetten de beklentisi var.
Çünkü demokrasi, sadece iktidarın varlığıyla değil, güçlü ve sorumlu bir muhalefetin varlığıyla da yaşar.
Milletin artık siyasi gösterilere değil, ciddi bir siyasete ihtiyacı var!
