Değerli kardeşlerim,
Kırk yılı aşkın zamandır terör bitsin diye bekliyoruz. Nice evlatlarımızı toprağa verdik, nice analarımızın gözyaşına şahit olduk. Şimdi silahların tamamen susması için bir fırsat doğmuşken, bazı kalemlerden yükselen itirazları okuyunca insan sormadan edemiyor:
Allah aşkına, siz ne istiyorsunuz?
Son günlerde Terörsüz Türkiye sürecine ilişkin bazı köşe yazılarını okuyorum. Geçtiğimiz günlerde Emin Çölaşan'ın yazısı dikkatimi çekti. PKK'nın gerçekten silah bırakmadığını, örgütün fesih açıklamasına güvenilemeyeceğini söylüyor. Ardından Abdullah Öcalan'a villa yapılacağına, çeşitli ayrıcalıklar tanınacağına ilişkin iddiaları gündeme getiriyor.
Üstelik örgütün oyalama yaptığına ilişkin elinde somut bilgi ve belge bulunmadığını da ifade ediyor.
Sayın Çölaşan!
Örgütün silahlarını tamamen bırakmasını, bütün yapılanmalarıyla ortadan kalkmasını istiyorsunuz. Biz de aynı şeyi istiyoruz. Devletimizin hedefi de bu.
Peki, henüz sonuçlanmamış bir sürecin başarısız olacağına neden bu kadar eminsiniz? Somut delillerle ortaya konulmamış iddialar üzerinden milletin zihnine şüphe düşürmek kime ne kazandıracak?
Elbette terör örgütünün sözüne güvenilmez. Silahların gerçekten bırakılıp bırakılmadığı, örgütün bütün yapılanmalarının tasfiye edilip edilmediği titizlikle denetlenmelidir.
Ancak örgüte güvenmemek başka, devletin örgütü silahsızlandırma iradesine daha baştan güvensizlik aşılamak başkadır.
Nitekim Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan, Azerbaycan dönüşünde uçakta gazetecilere yaptığı açıklamada, örgütün bütün unsurlarıyla fesih sürecini tamamlamasının, silahlarını eksiksiz teslim etmesinin ve bunun devletin ilgili kurumlarınca tespit edilmesinin öncelikli hedef olduğunu vurguladı.
Cumhurbaşkanımızın bu sözleri aslında birçok sorunun cevabıdır.
Devlet, terör örgütünün sözüne güvenerek hareket etmiyor. Silahların gerçekten bırakılıp bırakılmadığını kendi kurumlarıyla takip ediyor.
Bundan daha açık ne söylenebilir?
Elbette tedbirli olacağız. Ama tedbirli olmakla daha baştan her şeyin başarısız olacağını ilan etmek aynı şey midir?
Yalnızca Çölaşan değil...
Sürece ilişkin farklı çevrelerden de eleştiriler yükseliyor. Kimi şeffaflığı sorguluyor, kimi şehit ailelerinin hassasiyetlerini hatırlatıyor, kimi de örgütün sınırlarımız dışındaki yapılanmalarına dikkat çekiyor.
Doğrusu, bu itirazların hepsini haksız bulmuyorum.
Kimse yanlış anlamasın. Bu sürece itiraz eden herkesi terörün devamını istiyor diye suçlamak gibi bir niyetim yok. Elbette soracağız, sorgulayacağız. Şehit ailelerimizin hassasiyetini gözeteceğiz. Devletimizin ve milletimizin hukukunu koruyacağız.
Ama itirazımız varsa çözümümüz de olmalı. Yalnızca olmaz demekle bu milletin hangi derdine çare bulacağız?
Şimdi asıl soruya gelelim.
Terörün bitmesini istiyorsunuz. Güzel!
Örgütün silah bırakmasını istiyorsunuz. Buna da itirazımız yok!
Peki, bütün bunlar nasıl gerçekleşecek?
Devlet yalnızca askerî operasyonlarla mı sonuç alacak? Silah bırakma iradesi ortaya çıktığında bunu görmezden mi gelecek? Örgütün tasfiyesi için gerekli güvenlik, siyasi ve hukuki tedbirleri hiç mi konuşmayacak?
İtiraz etmek kolay. Peki, sizin somut çözümünüz nedir?
Elbette farklı çözüm önerileri olabilir. Bunları konuşalım, tartışalım. Yanlış gördüğümüz adımlara gerektiğinde hep birlikte itiraz edelim.
Ama bir zahmet, ne yapılması gerektiğini de söyleyelim!
Çünkü muhalefet etmek yalnızca yanlış bulduğunu söylemek değil, memleketin geleceğini ilgilendiren meselelerde daha doğrusunu da ortaya koyabilmektir.
Burada bir hususun altını özellikle çizmek istiyorum.
Terörsüz Türkiye, herhangi bir siyasi partinin seçim hesabına indirgenemeyecek kadar önemli bir mesele olduğunu düşünüyorum. Bu mesele, kırk yılı aşkın zamandır ağır bedeller ödeyen bir milletin geleceğidir.
Bu millet terör yüzünden az mı acı çekti? Kaç ana evladının tabutuna sarıldı, kaç çocuk babasının mezar taşını okşayarak büyüdü? Nice ocaklar söndü, nice hayaller yarım kaldı.
Şimdi bütün bu acıların bir daha yaşanmaması için bir kapı aralanmışsa, o kapıyı daha baştan kapatmaya kimin hakkı var?
Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan ile MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli'nin ortaya koyduğu ortak iradeyi de bu çerçevede değerlendirmek gerekir.
Erdoğan'ın da Bahçeli'nin de terör karşısındaki duruşu dün başlamadı. Yıllardır ne söylediklerini, nasıl bir mücadele verdiklerini hepimiz biliyoruz.
Cumhurbaşkanımızın terörle mücadeledeki kararlılığı, güvenlik güçlerimizin yürüttüğü operasyonlardan sınır ötesindeki tedbirlere kadar pek çok alanda kendisini gösterdi. Devlet Bahçeli de ülkemizin birliği ve bütünlüğü konusundaki hassasiyetini her fırsatta ortaya koydu.
Bugün bu iki lider, terörün tamamen sona ermesi için önemli bir siyasi sorumluluk üstleniyor.
Devlet yönetmek, yalnızca terör örgütüne karşı operasyon yürütmek değildir. Gerektiğinde silahları tamamen susturacak siyasi, hukuki ve diplomatik imkânları da değerlendirebilmektir.
Elbette hiçbir siyasi liderin kararı tartışılmaz değildir. Ancak memleketin geleceği söz konusuysa biraz da parti hesaplarını bir kenara bırakmalıyız.
Şunu da unutmayalım.
Terör örgütünün silah bırakması, devletin terörle mücadeleden vazgeçmesi değil, yıllardır verilen mücadelenin hedeflediği neticeye ulaşmasıdır.
Yeter ki silahlar gerçekten bırakılsın, örgüt bütün yapılanmalarıyla ortadan kalksın. Devletimiz de bunu bizzat tespit etsin.
Ne vatanımızın bir karış toprağı tartışmaya açılmalı ne devletimizin birliği zedelenmeli ne de şehitlerimizin aziz hatırası incitilmelidir.
Bunları savunmakla Terörsüz Türkiye hedefini desteklemek arasında hiçbir çelişki yoktur.
Değerli kardeşlerim,
Siyasette farklı düşünebiliriz. Birbirimizi eleştirebilir, zaman zaman çok sert tartışabiliriz. Ama bazı meseleler vardır ki siyasi rekabetin üzerinde tutulmalıdır.
Bir siyasi iktidarı sevmemek, o iktidarın attığı her adımın ülkeye zarar vereceği anlamına gelmez.
Bu süreç başarıya ulaşırsa ki; (İnancım odur ki Allah’ın izniyle ulaşacaktır.) kazanan yalnızca Erdoğan ve Bahçeli olmayacak. Kazanan Türkiye olacak. Türküyle, Kürdiyle, bu topraklarda huzur içinde yaşamak isteyen herkes kazanacak.
Geçmişin acılarını unutmayacağız. Şehitlerimizin emanetine sahip çıkacağız. Yaşananlardan ders çıkaracağız.
Fakat başarısızlık ihtimali var diye başarı ihtimalini daha doğmadan mahkûm etmeyeceğiz.
Yıllarca silahların susmasını bekledik. Şimdi bunun gerçekleşmesi için tarihî bir fırsat doğmuşken bu fırsatın heba edilmesine gönlümüz razı olamaz.
Sözüm, sürecin yanlışlarını sorgulayanlara değil; her ihtimali felaket, her girişimi aldatmaca, her umudu boş bir hayal olarak görenleredir.
Terör bitsin diyorsunuz. Biz de bitsin diyoruz.
Peki, sizin çözümünüz ne?
Selam ve dualarımla.
