Değerli kardeşlerim,
Geçtiğimiz perşembe günü Çekmeköy’de güzel ve anlamlı bir konferansa katıldım.
“Peygamberimiz (s.a.v.) ve Güzel Ahlak” konulu konferansın konuşmacısı Prof. Dr. Halis Aydemir hocamızdı.
Konferansa gösterilen ilgi gerçekten büyüktü. Oturacak yer bulamayanlar yerlere oturmuş, birçok vatandaşımız ise salon dolduğu için geri dönmek zorunda kalmıştı.
Halis hocamız tam bir saat yirmi dakika konuştu. Kalabalığa rağmen salonda büyük bir dikkat ve sessizlik hâkimdi. Zaruri sebepler dışında kimse yerinden ayrılmadı.
O gün çektiğim birkaç fotoğrafla birlikte duygularımı sosyal medya hesaplarımdan paylaşmış, konferansı bir köşe yazısıyla daha geniş değerlendireceğimi de söylemiştim. Ancak günlük işlerimizin yoğunluğu sebebiyle sözümü yerine getirmek bugüne nasip oldu. Aradan birkaç gün geçti. O gün tuttuğum notları yeniden okuyunca hocamızın anlattıkları üzerinde bir kez daha düşündüm.
Özellikle üzerinde durduğu bir ifade vardı ki hepimizin üzerinde düşünmesi gerektiğine inanıyorum:
“Dünya benim neyime? Biz bu handa yolcuyuz!”
Peygamber Efendimiz (s.a.v.), dünya hayatını bir ağacın gölgesinde kısa bir süre dinlenip yoluna devam eden yolcunun hâline benzetiyor.
Ne kadar sade, ne kadar derin bir ölçü!
Hepimiz bu dünyaya geldik. Büyüdük, hayaller kurduk, evler, arabalar, makamlar, servetler peşinde koştuk. Kimimiz kazandı, kimimiz kaybetti. Ama hepimizin varacağı yer aynı.
Peki, birkaç gün misafir olduğumuz bu dünyada birbirimizi kırmaya, incitmeye, kul hakkına girmeye değer mi?
Doğrusu Halis hocamızı dinlerken gözümün önünden nice hadiseler geçti.
Bir makam uğruna dostluğunu bitirenleri, birkaç dönüm arazi yüzünden kardeşine düşman olanları, dünya malı için yılların hukukunu bir kalemde silenleri düşündüm.
İnsan bazen bir ömür çalışıp kazandığı servetin sahibi olduğunu zannediyor. Oysa bir gün geliyor, yıllarca biriktirdiklerini geride bırakıp gidiyor. Ardından miras bıraktığı evlatları birbirine düşüyor.
Bir ömür aynı sofraya oturan kardeşler, miras paylaşımında birbirinin yüzüne bakamaz hâle geliyor.
Mal yerinde duruyor ama kardeşlikten eser kalmıyor!
İnsan düşünmeden edemiyor: Birkaç dönüm toprak, bir kardeşin gönlünden daha mı kıymetli?
Halis hocamız bu konuyu anlatırken günlük hayatımızdan çok çarpıcı bir örnek verdi.
Otoyol gişelerinden aynı anda yalnızca bir araç geçebilir. Ama iki sürücü de önce kendisi geçmek için ısrar ederse kazaya davetiye çıkarır.
Aslında hayatın birçok alanında yaşadığımız sıkıntıların temelinde de bu anlayış yatmıyor mu?
Önce ben kazanayım, önce benim işim görülsün, en büyük pay benim olsun!
Halis hocamızın ifadesiyle, imkânların sınırlı olduğu yerde herkes “İllâ ben!” derse kavga da çıkar, haksızlık da olur, güzel ahlak da yara alır.
Oysa bazen bir adım geri çekilmek, başkasının hakkını gözetmek, gerektiğinde yol vermek insanı küçültmez, aksine yüceltir.
Mesele, dünyadan ne kadar pay aldığımız değil, o payı elde ederken başkasının hakkını gözetip gözetmediğimizdir.
Hocamızın üzerinde durduğu kader ve tevekkül anlayışı da burada önem kazanıyor. İnsan elbette çalışacak, gayret edecek, hakkını arayacak. Ama bütün bunları yaparken Allah'ın takdirini unutmayacak, başkasının hakkına el uzatmayacak.
Çünkü nasibimizi ararken ahlakımızı kaybetmemeliyiz.
Konferansın beni en fazla etkileyen bölümlerinden biri de Hz. Ebubekir'in (r.a.) affediciliğinin anlatıldığı kısımdı.
Hz. Aişe validemize atılan korkunç iftiraya karışanlardan biri, Hz. Ebubekir'in maddi yardımda bulunduğu akrabası Mistah bin Üsâse'ydi.
Bir baba düşünün. Kızının iffetine dil uzatılmış. Üstelik bunu yapanlardan biri, kendisinin yardım ettiği bir insan!
Hz. Ebubekir, artık ona yardım etmeyeceğini söyledi.
Bunun üzerine Rabbimiz, Nur suresinin 22. ayetinde şöyle buyurdu:
“İçinizden fazilet ve imkân sahibi olanlar, akrabalarına, yoksullara ve Allah yolunda hicret edenlere yardım etmeyeceklerine yemin etmesinler. Affetsinler, hoş görsünler. Allah'ın sizi bağışlamasını istemez misiniz? Allah çok bağışlayıcı, çok merhametlidir.”
Hz. Ebubekir bu ilahi hitap karşısında kararından vazgeçti ve yardımını sürdürdü.
Düşünebiliyor musunuz? Bir baba, kızına atılan böylesine ağır bir iftiraya karışan kişiyi, Rabbimizin affetmeyi öğütleyen ayetini duyunca bağışlıyor.
Kendi kırgınlığını bir kenara bırakıp Allah'ın rızasını her şeyin önüne koyuyor.
Biz ise bazen bir selam verilmedi diye yıllarca konuşmuyoruz. Bir düğüne çağrılmadık diye akrabamızla bağımızı koparıyoruz.
Peki, Rabbimizin bizi affetmesini beklerken biz neden birbirimizi affedemiyoruz?
Halis hocamız, Hz. Ebu Talha'nın (r.a.) çok sevdiği Beyruha bahçesini Allah yolunda bağışlamasını da anlattı.
Âl-i İmrân suresinin 92. ayetinde Rabbimiz şöyle buyuruyor:
“Allah yolunda sevdiğiniz şeylerden harcamadıkça iyiliğe asla eremezsiniz. Ne harcarsanız Allah onu hakkıyla bilir.”
Bu ayeti duyan Hz. Ebu Talha, en kıymetli malı olan bahçesini Allah yolunda bağışlamak istedi. Peygamber Efendimiz de bu kıymetli bahçenin akrabaları arasında paylaştırılmasını tavsiye etti.
Zenginlik ayıp değildir. Makam sahibi olmak da yanlış değildir. İnsan hem zengin hem cömert, hem makam sahibi hem mütevazı olabilir.
Yeter ki sahip olduklarının kendisine emanet edildiğini unutmasın.
İnsan dünyaya sahip olabilir ama dünyayı kalbinin sahibi yapmamalıdır.
Konferansta üzerinde durulan bir başka mesele de insanların haysiyetiydi.
Hz. Aişe validemize atılan iftiradan hareketle duyduğumuz her sözü araştırmadan yaymanın ne büyük bir vebal olduğu hatırlatıldı.
Bugün sosyal medyada bir insan hakkında ortaya atılan iddia, dakikalar içerisinde binlerce kişiye ulaşıyor. Doğru mu, yanlış mı diye bakmadan paylaşıyoruz. Sonra gerçek ortaya çıksa bile o insanın kaybettiği itibarı geri vermek her zaman mümkün olmuyor.
Doğruluğunu bilmediğimiz bir sözle bir insanın yıllarca koruduğu itibarını yerle bir etmeye kimin hakkı var?
Biz Peygamber Efendimizi (s.a.v.) sevdiğimizi söylüyoruz. Peki, onun ahlakından hayatımıza ne kadar taşıyabiliyoruz?
Onun merhametini, affediciliğini, tevazusunu, kul hakkına gösterdiği hassasiyeti ne kadar yaşayabiliyoruz?
Peygamberimizi sevmek yalnızca onu dilimizle anmak değil, onun güzel ahlakını hayatımıza taşımaktır.
O gün salonu dolduran kalabalık bize önemli bir gerçeği gösterdi. İnsanımızın dinini öğrenmeye, Peygamber Efendimizin ahlakını tanımaya karşı ilgisi büyük. Yeter ki bu güzel buluşmalara imkân hazırlayalım. Daha geniş salonlarda, daha fazla insanımıza ulaşalım.
Böyle güzel bir programa vesile olan Çekmeköy Müftümüz Abdüsselam Özdere hocamıza, kıymetli bilgilerini bizlerle paylaşan Prof. Dr. Halis Aydemir hocamıza ve emeği geçen herkese gönülden teşekkür ediyorum.
Değerli kardeşlerim,
Bir gün hepimiz bu dünyadan ayrılacağız. Uğruna birbirimizi kırdığımız makamlar başkalarına kalacak. Biriktirdiğimiz servetleri başkaları paylaşacak. Belki adımız bile zamanla unutulacak.
Ama bir yetimin yüzünü güldürdüysek, bir kırgın gönlü onardıysak, bir insanın hakkını koruduysak bunların karşılığını Rabbimizden umacağız.
Mademki bu handa yolcuyuz, öyleyse giderken arkamızda kırık gönüller değil, hayırla anılacak güzel bir ahlak bırakalım.
Çünkü insanın gerçek zenginliği, geride bıraktığı servet değil, Allah katına götürebildiği iyiliklerdir.
Selam ve dualarımla.