Değerli kardeşlerim,
Hayat insana çok şey öğretiyor. Hele yıllar boyunca farklı çevrelerde bulunmuş, nice insan tanımışsanız, zamanla insanların söylediklerinden çok yaptıklarına bakmayı öğreniyorsunuz.
Öyle insanlarla karşılaşıyorsunuz ki dün alkışladığını bugün eleştiriyor, dün yerden yere vurduğunu bugün yere göğe sığdıramıyor.
Hani halk arasında bukalemun gibi her renge giren insanlar deriz ya, işte tam da onlardan söz ediyorum.
Her dönemin adamıdırlar ama hiçbir davanın gerçek anlamda insanı olamazlar!
Kim güçlüyse onun yanında, kimin yıldızı parlıyorsa onun etrafındadırlar. Şartlar değiştiğinde kendilerine yeni bir kapı bulmakta hiç zorlanmazlar. Dün söylediklerini bugün inkâr etmekten de çekinmezler.
Bir de kendilerini pazarlama işini öyle iyi bilirler ki şaşırırsınız.
Bir bakarsınız önemli bir toplantıda, bir bakarsınız devlet büyüklerinin yanında, ertesi gün başka bir kuruluşun ön sıralarında...
Her yerde varlar!
Ama iş sorumluluk almaya, elini taşın altına koymaya gelince ortalıkta yoklar.
Programın hazırlığında bulunmaz, yükünü çekmezler. Fakat fotoğraf çekileceği zaman en ön sırada yer bulmayı herkesten iyi bilirler. Hele sosyal medya çıktı ki bu işin ustaları için bulunmaz nimet oldu!
Bir fotoğraf, birkaç süslü cümle... Gören de memleketin bütün meseleleri bunların omuzlarında zanneder.
Bazılarının ismini üç beş derneğin, vakfın yönetim listesinde görürsünüz. İnsan merak ediyor, bu kadar işe nasıl yetişiyorlar?
Sonra bir bakıyorsunuz, isimleri listelerde var ama kendilerini iş başında gören yok!
Soran eşe dosta öyle bir koşuşturmaca anlatırlar ki dinleyen yorulur.
İyi de kardeşim, nerede olduğunuzu anladık da ne yaptığınızı bir türlü anlayamadık!
Sanmayın ki bu tipler yalnızca siyasette, derneklerde var. Ticarette de az değiller!
Adamı dinliyorsunuz, sanırsınız memleketin yarısı onun şirketlerinde çalışıyor! Şirketlerini, ortaklıklarını, yatırımlarını anlata anlata bitiremiyor. Biraz yakından tanıyınca anlattıklarıyla yaptıkları işlerin pek de birbirini tutmadığını görüyorsunuz.
Elbette sözümüz büyük ve güzel işler yapanlara değil, küçük işlerini büyük göstererek kendilerine itibar kazandırmaya çalışanlaradır.
Bu tiplerin bir başka mahareti de istenmedikleri meclislere girebilmenin yolunu bulmalarıdır. Bir kapı kapanırsa başka kapıyı zorlar, bir tanıdık bulur, bir aracı koyar, kendilerini yeniden o kalabalığın içine atarlar.
Yeter ki orada görünsünler!
Bir de bunun tam tersi insanlar vardır.
Kimsenin görmediği yerde çalışırlar. Hizmetin yükünü çeker, sıkıntısını paylaşır, gerektiğinde kendi cebinden harcarlar. Bir teşekkür beklemeden yollarına devam ederler.
Onların derdi görünmek değil, bir işe yarayabilmektir.
Ne yazık ki bazen onların emeğinin üzerine başkaları konar. İşin çilesini çeken başka, takdirini toplayan başka olur.
İnsanın zoruna giden de budur!
Geçtiğimiz günlerde bir dostum, gazeteci Soner Yalçın'ın bir yazısını gönderdi. Yalçın, iktidar çevresindeki dalkavukluktan, yöneticilerin etrafında oluşabilecek çıkar ilişkilerinden ve gerçeklerin kendilerine yeterince ulaştırılamamasından söz ediyordu.
Dalkavukluğun tehlikeli olduğu konusunda kendisine katılıyorum. Çünkü bukalemun gibi her renge giren insanın bir başka yüzü de yalakalıktır.
Ancak Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan'ın farklı görüşlere kapalı olduğu yönündeki değerlendirmesine katılmıyorum. Ben Sayın Erdoğan'ın muhatabını dikkatle dinleyen, farklı düşüncelere tahammül gösterebilen bir lider olduğu kanaatindeyim.
Yıllar önce şahit olduğum bir konuşmayı bugün gibi hatırlıyorum.
O günlerde AK Parti MKYK üyesi olan, bugün ise başka bir siyasi partide siyaset yapan bir dostumuz, Cumhurbaşkanımızla ilgili bazı şikâyetlerini bir büyüğümüze anlatıyordu.
Büyüğümüz kendisine, “Peki, bu düşüncelerinizi MKYK toplantılarında Tayyip Erdoğan'la paylaşamıyor musunuz?” diye sordu.
Dostumuz, “Paylaşıyoruz.” cevabını verdi.
Bunun üzerine büyüğümüz, bir liderin farklı görüşleri dinleyeceğini, herkesin düşüncesini ortaya koyabileceğini, ancak sonunda bir karar verilmesi gerektiğini anlattı. Kurmaylara düşenin de alınan kararın başarıya ulaşması için gayret göstermek olduğunu söyledi.
Liderlik herkesi dinlemek, gerektiğinde farklı düşüncelere kulak vermek ve nihayetinde karar alabilmektir.
Elbette bir liderin iyi bir dinleyici olması, çevresindeki herkesin kendisine doğruları söylediği anlamına gelmez. İşte burada sorumluluk biraz da o liderin etrafındaki insanlara düşüyor.
Bir insanı sevmek, onun her söylediğini alkışlamak değildir.
Hele bir davaya gönül vermişseniz, gerektiğinde yanlış gördüğünüzü de söyleyebilmelisiniz. Elbette bunun bir edebi, bir usulü vardır. Ama sırf birilerinin gözüne girmek için susmak, her söze baş sallamak, her kararı alkışlamak vefa değildir.
Bazen en büyük vefasızlık, doğruyu söylemek gerekirken susmaktır.
Gazetecilikte de eleştiriyle iftirayı, gerçek haberle kasıtlı yalanı birbirinden ayırmak gerekir. Kim neyle suçlanıyorsa delili ortaya konmalı, karar da hukuka göre verilmelidir.
Bana göre asıl tehlike, birilerinin gözüne girebilmek için doğruları söylemekten vazgeçen insanlardır. Çünkü bugün menfaati için gerçeği gizleyen, yarın aynı menfaat uğruna dün savunduğu insanı da yalnız bırakabilir.
İnsanın vefası asıl zor günlerde belli olur.
Her şey yolundayken en önde yürüyenler, işler tersine dönünce ilk kaybolanlar olur. Hele içinde bulundukları gemi biraz su almaya görsün!
Daha gemidekiler suyu tahliye etmeye çalışırken bunlar kendilerine başka bir gemide yer aramaya başlamıştır bile!
Oysa insanın bir geçmişi, bir vefası, bir de duruşu olmalı.
Mehmet Âkif ne güzel söylemiş:
“Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem.”
Bugün birilerinin gözüne girmek için dün savunduğu değerleri inkâr edenler, geçmişte omuz omuza yürüdüğü insanları kötüleyenler bu mısra üzerinde biraz düşünmeli.
Elbette insan fikrini değiştirebilir, yanlış gördüğü yerden ayrılabilir. Kimse ömrü boyunca aynı düşüncede kalmak zorunda değil.
Ama ilkesinden dolayı ayrılmak başka, menfaati bittiği için saf değiştirmek bambaşka bir şeydir.
Ne yazık ki bazıları için dava, yalnızca imkânların ve makamların bulunduğu yere kadar devam ediyor.
Bazı insanlar davanın çilesine talip olmaz, nimetinin başında nöbet tutar!
Bir de kendimize bakalım.
Acaba bizler de bazen bir insanın yaptığı işe değil, kimin yanında göründüğüne bakarak ona değer vermiyor muyuz? Gerçekten emek verenleri görmezden gelirken, kendisini göstermeyi iyi bilenleri gereğinden fazla önemsemiyor muyuz?
Belki de farkında olmadan bu gösteriş merakını biraz da biz besliyoruz.
Her devrin adamı olmak kolaydır. Asıl marifet, her devirde adam kalabilmektir!
Selam ve dualarımla.